Miłość i Czas

Dawno… bardzo dawno temu była wyspa, gdzie mieszkały wszystkie uczucia i wartości duchowe ludzi:

Radość, Smutek, Wiedza i inne. Razem z nimi mieszkała i Miłości. Wszystko byłoby dobrze gdyby wyspa nie zaczęła nagle szybko tonąć i pogrążać się w oceanie. Wszyscy usiedli na statki i opuścił wyspę. Miłość nie spieszyła się i czekała do ostatniej chwili. Dopiero kiedy zobaczyła, że nie ma nadziei i ratunku dla wyspy, gdyż była już prawie pod wodą, zadzwoniła po pomoc.

Po wodzie płynął luksusowy statek, a na nim Bogactwo. Miłość poprosiła o przyjęcie jej na statek, ale Bogactwo powiedziało, że jego statek wiezie mnóstwo klejnotów, złota i srebra i dla Miłości nie ma miejsca.

Miłość zwróciła się do Dumy, której statek płynął tuż obok... ale w odpowiedzi usłyszała, że jej obecność naruszy ład i porządek panujący na statku.

Z prośba o pomoc Miłość zwróciła się do Smutku. "Oh Mój Kochany Smutku pomóż”. Smutek odpowiedział: - „Jestem tak smutny, że muszę być sam."

Obok wyspy przepływała Radość, ale była tak zajęta zabawą, że nawet nie zauważyła próśb błagalnych Miłości.

Miłość nagle usłyszała głos: "Chodź Miłość, zabiorę cię ze sobą."

Miłość zobaczyła starego człowieka i była tak uszczęśliwiona, że nawet zapomniała zapytać o jego imię. A gdy dopłynęli do brzegu, stary człowiek wysadził ją na ląd, a sam popłynął dalej.

I dopiero, gdy łódź ze starym człowiekiem zniknęła, Miłość zorientowała się, że nawet nie podziękowała staremu człowiekowi.

Miłość zwróciła się do Wiedzy: "Wiedzo, powiedz mi, kto mnie uratował?".

"Czas" – odpowiedziała Wiedza.

"Czas"? - Miłość była zaskoczona - "Dlaczego on mi pomógł?".

Wiedza odpowiedziała:

"Tylko Czas rozumie i wie, jak ważne jest, by kochać życie!"